Self-medication in animals much more widespread than believed

خود درمانی در حیوانات بسیار گسترده تر از آن چیزی است که تصور می شود

ده ها سال است که مشخص شده است که حیواناتی مانند شامپانزه ها به دنبال گیاهان دارویی برای درمان بیماری های خود هستند. اما در سالهای اخیر، فهرست حیوانات داروساز بسیار طولانیتر شده است، و اکنون به نظر میرسد که به گفته اکولوژیستها، عمل خود درمانی حیوانات بسیار گستردهتر از آن چیزی است که قبلا تصور میشد .

حیوانات از داروها برای درمان بیماری های مختلف از طریق رفتارهای آموخته شده و ذاتی استفاده می کنند. به گفته مارک هانتر، استاد گروه اکولوژی و زیست شناسی تکاملی ، میگوید این واقعیت که پروانه ها، مورچه ها و مگس های میوه در حال حاضر به عنوان خود درمانی شناخته شده اند، پیامدهای عمیقی بر اکولوژی و تکامل میزبان های حیوانات و انگل های آنها دارد.

هانتر و دو همکارش در مقاله ای مروری با عنوان "خود درمانی در حیوانات" نوشتند : از آنجایی که گیاهان امیدوارکننده ترین منبع داروسازی آینده هستند، مطالعات روی داروهای حیوانی ممکن است راه را برای کشف داروهای جدید برای تسکین درد و رنج انسان هدایت کند.

هانتر میگوید : "وقتی حیواناتی را که در طبیعت به دنبال غذا هستند نگاه می کنیم، اکنون باید بپرسیم که آیا آنها از خواربار فروشی بازدید می کنند یا از داروخانه بازدید می کنند؟".

ما می توانیم با تماشای حیوانات دیگر چیزهای زیادی در مورد نحوه درمان انگل ها و بیماری ها یاد بگیریم. بیشتر کار در این زمینه بر مواردی متمرکز شده است که در آن حیواناتی مانند بابون ها و شاپرک های پشمالو، خود را درمان می کنند. یک مطالعه اخیر نشان داده است که گنجشکها و فنچهای خانگی برای کاهش هجوم کنهها، ته سیگار با نیکوتین بالا را به لانه خود اضافه میکنند.

اما به گفته هانتر و همکارانش، توجه کمتری به موارد متعددی شده است که در آن حیوانات به فرزندان یا سایر خویشاوندان خود دارو می دهند. مورچه های چوبی(Wood ants) یک رزین ضد میکروبی از درختان مخروطی را در لانه خود می گنجانند و از رشد میکروبی در کلنی جلوگیری می کنند. پروانههای سلطنتی آلوده به انگل با تخمگذاری روی علفهای شیری ضد انگلی (anti-parasitic milkweed) از فرزندان خود در برابر رشد انگلهای زیاد محافظت میکنند.

هانتر و همکارانش پیشنهاد میکنند که محققان در این زمینه باید «تأکید بر «خود» در خود درمانی نداشته باشند و مطالعات خود را بر اساس چارچوبی فراگیرتر قرار دهند.

هانتر گفت: "شاید بزرگترین شگفتی برای ما این بود که حیواناتی مانند مگس میوه و پروانه ها می توانند غذایی برای فرزندان خود انتخاب کنند که اثرات بیماری را در نسل بعدی به حداقل می رساند."

شباهتهای قوی با زمینه نوظهور اپی ژنتیک در انسان وجود دارد، جایی که ما اکنون میدانیم که انتخابهای غذایی که توسط والدین انجام میشود بر سلامت بلندمدت فرزندانشان تأثیر میگذارد.

نویسندگان استدلال میکنند که داروهای حیوانی چندین پیامد عمده بر اکولوژی و تکامل فعل و انفعالات میزبان-انگل دارد.

به عنوان مثال، زمانی که داروها ، سلامت انگل ها را کاهش می دهد، باید اثرات قابل مشاهده ای بر انتقال یا بیماری زای انگل داشته باشد. به عنوان مثال، هنگامی که کرم شب پره کولی شاخ (gypsy moth caterpillars) ، برگ های حاوی ترکیبات سمی خاص را مصرف می کند، انتقال ویروس ها بین کرم ها کاهش می یابد و شیوع پروانه ها را تسهیل می کند.علاوه بر این، طبق گفته هانتر و همکارانش، داروهای حیوانی باید بر تکامل سیستم ایمنی حیوانات تأثیر بگذارد.

زنبورهای عسل از رزین های ضد میکروبی در لانه خود استفاده می کنند.تجزیه و تحلیل ژنوم زنبور عسل نشان می دهد که آنها فاقد بسیاری از ژن های سیستم ایمنی سایر حشرات هستند و این احتمال را افزایش می دهد که استفاده زنبورهای عسل از دارو تا حدی مسئول از دست دادن سایر مکانیسم های ایمنی بوده است - یا جبران کرده است.

نویسندگان همچنین خاطرنشان می کنند که مطالعه داروهای حیوانی ارتباط مستقیمی با تولید غذای انسانی خواهد داشت.آنها خاطرنشان می کنند که مشکلات بیماری در ارگانیسم های کشاورزی زمانی می تواند بدتر شود که انسان در توانایی حیوانات برای داروسازی دخالت کند.برای مثال، افزایش بیماریهای انگلی در زنبورهای عسل را می توان با انتخاب زنبورداران برای کاهش رسوب رزین توسط زنبورهایشان مرتبط دانست.نویسندگان می گویند که معرفی مجدد چنین رفتاری در کلنی های زنبورعسل به احتمال زیاد مزایای زیادی برای مدیریت بیماری خواهد داشت.